Wellington

Wellington: zon, zee en een jetlag

  • Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland en er wonen hier zo’n 200.000 mensen
  • Wellington wordt ook wel de politieke hoofdstad genoemd, want het parlement en de hoofdkantoren van alle ministeries en departementen zijn hier gehuisvest
  • Wellingtonse horeca be like: een café/restaurant/koffietentje op elke straathoek! In 2017 konden de mensen hier kiezen uit 850 horeca gelegenheden! (Voor elke 240 mensen is er dus een horeca gelegenheid. Say whaaat?)

Kia ora in Wellington! Op woensdag 30 januari kwamen Rick en ik hier aan en van de week (donderdag 7 februari) heb ik hem afgezet bij het vliegveld – ja, daar waren tranen bij. Maar dat betekent dus dat we genoeg tijd hebben gehad om de stad te verkennen en bij te komen van de reis. Want dat laatste was ook wel nodig.

Nu moet ik er ook bij zeggen dat ons hostel gevestigd was op een berg. En zeg ik berg, dan bedoel ik ook echt een hoge berg. Wie in San Francisco is geweest weet vast dat de huizen daar tegen steile heuvels zijn opgebouwd, nou, dat is hier dus ook. Zo’n hostel lijkt dus leuk en aardig op de Google Maps, totdat je er bewust van wordt dat alles hier niet vlak is, zoals in Nederland.

Anyway, onze week in Wellington. We hebben dus heel veel gewandeld (hallo gespierde kuiten!), veel gegeten en veel gezien. Kan ook niet anders, want Wellington is een ontzettend leuke en diverse stad. En ook leuk, de stad ligt aan zee!

Zo zijn we de week begonnen met gewoon een beetje rondstruinen in de stad. Opvallend aan Wellington is dat je overal streetart ziet. Maar dan ook overal, ook op gewone huizen. Erg leuk, want zo word je elke keer verrast als je een hoek omslaat.

Ook opvallend -en hier boven al benoemd- de hoeveelheid horeca hier. Overal waar ook maar een plekje vrij is, zit een restaurant of koffietentje. En zit het vol aan de straatkant dan zoeken ze het hogerop door terrassen te maken op grote balkons (kun je lekker neerkijken op het plebs onder je). En zit dat vol, dan maken ze gewoon een foodmarkt in een leegstaand gebouw of parkeergarage. Kortom, er stonden nog 38925 dingen op ons lijstje die we nog wilden proberen maar waar we niet aan toegekomen zijn.

Toen we eenmaal een beetje bekomen waren van de jetlag zijn we van alles gaan doen. We zijn met de cable car naar boven gegaan om de Botanische Tuinen te bezoeken (maar hier komt nog een apart artikel over) en hebben we een fietstocht gemaakt, tot ver in de suburbs van Wellington.

Het was een prachtige fietstocht langs de kust. In en tegen de bergen op waren alle huizen gebouwd. Ik werd instant jaloers want wie wil er nou niet zulk mooi uitzicht hebben? Totdat we hoorden dat mensen hier met skiliftjes naar boven moeten en een koelkast naar boven laten brengen met een helikopter… oké, toch maar niet hier wonen dus. Ook hier was opvallend dat bijna alle huizen -zowel in het centrum als daarbuiten- van hout zijn gemaakt. Een romantisch aanzicht zo tussen de bergen.

Allemaal leuk en aardig, totdat we beseften dat we ook weer terug moesten fietsen. Nu voelt fietsen hier al een beetje gek (want iedereen rijdt hier links, in plaats van rechts) en de fietspaden hier zijn max. Zo’n 50 cm breed. Verder is het niet gek als je een kuil tegenkomt. En oh ja, we fietsen terug met een stijle rotswand naast ons. Rick en ik gingen dus full tourist mode en zetten onze neongele helmen op. Terwijl Rick zonder problemen voor me uit fietste kreeg ik steeds beelden in m’n hoofd van mijzelf uitgesmeerd op het asfalt. Deze pussy was dus blij om weer terug te zijn in de stad.

De volgende dag deden we het rustiger aan en zijn we aan het stadstrand van Wellington gaan liggen. Dat was ook een first, want nooit eerder heb ik in januari aan het strand gelegen. Gewoon een heel relaxte dag dus eigenlijk.

Momenteel is het hier zomer en elke dag lekker weer. Maar net zoals in Nederland zit er hier ook weleens een minder dagje bij. Op naar het museum dus. We zijn naar het Te Papa museum gegaan, het nationale museum van Nieuw-Zeeland. Dit was echt een waanzinnig leuk museum! Er waren verschillende tentoonstellingen gaande. Zo was er een indringende tentoonstelling over de strijd die de Nieuw-Zeelander samen met de Australiërs in de Eerste Wereldoorlog hebben geleverd. Een tentoonstelling over de Maori’s. Een tentoonstelling Over de flora en fauna van Nieuw-Zeeland en het koloniale tijdperk. Kortom, genoeg geleerd deze dag. (Heb geen foto’s van het museum helaas).

Fun fact: Nieuw-Zeeland is vernoemd naar de provincie Zeeland. Ontdekkingsreiziger Abel Tasman gaf het eiland deze naam. Omdat er voornamelijk Britse mensen kwamen is het dus verbasterd naar New Zealand. Maori’s gebruiken echter de naam: Aotearoa (land van de witte wolken).

Na het museum bezoek ontmoetten we mijn ouders bij een restaurant, the Flying Burrito Brothers. Ons uiteraard helemaal volgestopt met Mexicaans eten en daarna nog een borrel gedaan in een café. De volgende dag hebben we mijn ouders de stad laten zien, en zijn we naar St. Pauls gegaan, een oude houten kathedraal die nog uit het koloniale tijdperk stamt.

Een bijzondere kathedraal, want een houten variant kom je niet dagelijks tegen. Een erg mooie kerk met bijzondere details. Na de kathedraal hebben we een bezoek gebracht aan het parlement.

Het parlement huist in het meeste oerlelijke gebouw ter wereld, maar is van binnen wel weer leuk om te zien. Zo hebben we de eerste kamer gezien (en eigenlijk de enige kamer, want ze hebben hier niet zoals in Nederland een Eerste en Tweede Kamer) en een kamer (ik weet niet meer de functie van deze kamer) waar Queen Elizabeth spreekt als ze op bezoek is. Achter de stoel waar zij dan op zit is een doorgang gemaakt. Zij mag namelijk niet voor de stoel langslopen, en zo hebben ze dat weten op te lossen.

Foto’s maken was helaas niet toegestaan. Verder de dag afgesloten met een lekker diner en wat tranen.

De tranen waren alweer snel gedroogd, want de dag voordat Rick weg ging zijn we een LOTR tour gaan doen. Hell Yeah! Door LOTR zit ik hier nu natuurlijk. In de ochtend brachten we een bezoek aan verschillende filmlocaties en in de middag gingen we naar WETA workshop. Maar ook hierover ga ik een apart blogartikel schrijven.

Kortom, genoeg gezien en gedaan hier. Wellington is een fantastische stad met een relaxte sfeer. Het deed me soms een beetje denken aan Utrecht. Nu op naar een nieuw avontuur: het Zuidereiland!

10 reacties

  1. Wat leuk om te lezen dat je het zo naar je zin hebt en van alles al hebt ondernomen! Hou dat vast!❤️

  2. Weer vanalles meegemaakt samen, leuk!! Nu vast even wennen, maaaar
    op naar nog veel avonturen alleen ook!
    En op naar de blog over WETA!
    Enjoyyyy

  3. Wat leuk dat je ouders er ook waren! En nu stoer alleen naar Zuidereiland! Kijk alweer uit naar je volgende verslag. Geniet skattie! Dikke kus 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *